Όπως έχει καθιερωθεί είναι μια συνάντηση χρέους, ευγνωμοσύνης, περισυλλογής και συγκίνησης. Χρέους στις μνήμες των συναδέλφων μας, των συνανθρώπων μας, των φίλων μας, που έφυγαν από τη ζωή πιστοί στο καθήκον, στις αξίες, στα ιδανικά. Αυτοί που προσέφεραν τη ζωή τους για έναν κόσμο πιο ασφαλή, πιο ανθρώπινο, πιο δίκαιο.
Ευγνωμοσύνης γιατί η θυσία τους εισπράττεται και εξαργυρώνεται από όλους εμάς, από τις οικογένειες μας, από το κοινωνικό σύνολο και μεταφράζεται σαν μια, θα έλεγα, υποστήριξη και μια βεβαιότητα ότι η ελπίδα αυτή την οποία άφησαν, για το αγαθό της δημόσιας ασφάλειας είναι ότι, φυλάσσεται η δημόσια ασφάλεια με όρους αδιαπραγμάτευτους, σταθερά και πάντα πιστά.
Περισυλλογής γιατί όλων, αυτή τη στιγμή, η σκέψη κατευθύνεται στο να βιώνουμε έντονα, μέσα μας το καθήκον, την υπέρτατη υποχρέωση για να εντείνουμε τις προσπάθειες μας, να δώσουμε μεγαλύτερο αγώνα για να μη πάνε μάταιες οι θυσίες αυτών των ανθρώπων που έπεσαν στο καθήκον.
Και συγκίνησης, διότι αυτή τη στιγμή όλων η σκέψη κατευθύνεται στις μορφές και στις αναμνήσεις των συναδέλφων μας και των συνανθρώπων μας που έφυγαν από τη ζωή και αυτές οι μορφές πλανιόνται ανάμεσα μας, γιατί είναι γεγονός ότι οποιαδήποτε απώλεια είναι δυσαναπλήρωτη και αυτό το κενό είναι οδυνηρό.
Με λιγότερα λοιπόν λόγια και περισσή συγκίνηση ας αποδώσουμε φόρο τιμής προς τους πεσόντες συναδέλφους μας και ευχηθούμε ο χρόνος ο οποίος περνάει να αποτελεί βάλσαμο και να απαλύνει τον πόνο των οικογενειών.
Αθάνατοι θα είναι στις ψυχές μας, αιωνία τους η μνήμη.
Ευχαριστώ.
