Αρχική | Σύνδεσμοι | Χάρτης του site | Επικοινωνία | Διαύγεια
 
Hellenic Police
Ελληνική Αστυνομία Τύπος και Μ.Μ.Ε. Οδηγός του Πολίτη Στατιστικά Στοιχεία Θανόντες στο καθήκον Αστυνομικοί Αστυνομική Ακαδημία Κοινωνικές δράσεις Περιοδικό "Αστυνομική Ανασκόπηση" Υλικό Αρχείου


Τι ισχύει για το αδιάλειπτο της διαμονής υπό τη Συμφωνία Αποχώρησης; Μεγέθυνση κειμένου Σμίκρυνση κειμένου Εκτύπωση Ηλεκτρονική Διεύθυνση

Το άρθρο 11 της Συμφωνίας Αποχώρησης προβλέπει το αδιάλειπτο της διαμονής, το οποίο αναφέρεται στους κανόνες απουσίας για τους δικαιούχους της Συμφωνίας Αποχώρησης με μη μόνιμο ή μόνιμο δικαίωμα διαμονής στην Ελλάδα.

Σημειώνεται ότι αναφορικά με την έννοια της απουσίας, αυτή θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως φυσική «μη παρουσία» στην Ελλάδα.

Δικαιούχοι με δικαίωμα μη μόνιμης διαμονής

Το άρθρο 11 της Συμφωνίας Αποχώρησης προβλέπει ότι το αδιάλειπτο της διαμονής για τους σκοπούς των άρθρων 9 και 10 δεν θίγεται από τις απουσίες που αναφέρονται στο άρθρο 15 παράγραφος 2 της Συμφωνίας. Το άρθρο 15 παράγραφος 2 της Συμφωνίας προβλέπει ότι, καθορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 16 παράγραφος 3 και το άρθρο 21 της οδηγίας 2004/38/ΕΚ. Ενώ το άρθρο 16 παράγραφος 3 της οδηγίας 2004/38/ΕΚ έχει σχεδιαστεί ώστε να ελέγχεται το αδιάλειπτο της νόμιμης διαμονής για τους σκοπούς της απόκτησης του δικαιώματος μόνιμης διαμονής, οι ίδιοι κανόνες εφαρμόζονται γενικά για τη διαμονή βάσει της Συμφωνίας – οι ωφελούμενοι της Συμφωνίας μπορούν να απουσιάζουν για ορισμένο χρονικό διάστημα χωρίς να θίγεται το αδιάλειπτο του δικαιώματός τους διαμονής στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι το αδιάλειπτο της διαμονής δεν θίγεται από τις ακόλουθες προσωρινές απουσίες:

1.απουσίες που δεν υπερβαίνουν συνολικά τους έξι μήνες ετησίως,

2.απουσίες μεγαλύτερης διάρκειας για την εκπλήρωση υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας (χωρίς χρονικό περιορισμό)

3.μία απουσία δώδεκα συναπτών μηνών κατ’ ανώτατο όριο για σοβαρούς λόγους, όπως α) εγκυμοσύνη και μητρότητα, β) σοβαρή ασθένεια, γ) σπουδές ή επαγγελματική κατάρτιση ή δ) τοποθέτηση στο εξωτερικό.

Ο κατάλογος δεν είναι εξαντλητικός και λαμβάνεται υπόψη ο οποιοσδήποτε λόγος ο οποίος, αποδεδειγμένα, καθιστά την απουσία του απαραίτητη ή αναπόφευκτη.

Όσον αφορά την επιτρεπόμενη 6μηνη απουσία σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 2 της Συμφωνίας Αποχώρησης, σε συνδυασμό με το άρθρο 16 παράγραφος 3 της οδηγίας για την ελεύθερη κυκλοφορία, το χρονικό πλαίσιο πρέπει να υπολογίζεται ανά έτος διαμονής, αρχής γενομένης από την ημερομηνία επετείου της έναρξης της διαμονής (όχι σε κυλιόμενη 12μηνη βάση). Οι απουσίες λοιπόν εξετάζονται ανά έτος διαμονής, δηλαδή μέσα στο χρονοδιάγραμμα που είναι αποφασιστικό για την απόκτηση δικαιώματος μόνιμης διαμονής. Το σκεπτικό βασίζεται στο ΔΕΕ, το οποίο έκρινε ότι οι περίοδοι συνεχούς νόμιμης διαμονής παρέχουν στους πολίτες της ΕΕ το δικαίωμα μόνιμης διαμονής με ισχύ από την πραγματική στιγμή της ολοκλήρωσής τους. Αυτό σημαίνει ότι η συνεχής περίοδος των πέντε ετών νόμιμης διαμονής που οδηγεί στην απόκτηση του δικαιώματος μόνιμης διαμονής πρέπει να υπολογίζεται από τη στιγμή που ο πολίτης της ΕΕ θα εγκατασταθεί στο κράτος μέλος υποδοχής σύμφωνα με τους όρους διαμονής της οδηγίας 2004/38/ΕΚ για την ελεύθερη κυκλοφορία. Κατά συνέπεια, και λαμβάνοντας υπόψη επίσης τον τρόπο διατύπωσης του άρθρου 16 παράγραφος 3 της οδηγίας για την ελεύθερη κυκλοφορία («έξι μήνες το χρόνο» σε σύγκριση με τη χρήση του όρου «μήνες» σε «μία απουσία το πολύ 12 συνεχόμενων μηνών»), ένας πολίτης της ΕΕ μπορεί να έχει προσωρινές απουσίες που δεν υπερβαίνουν συνολικά τους έξι μήνες εντός κάθε έτους πριν από την απόκτηση του δικαιώματος μόνιμης διαμονής, σύμφωνα με το οποίο κάθε έτος αρχίζει την ημερομηνία επετείου που ο πολίτης της ΕΕ άρχισε τη διαμονή του στο κράτος μέλος υποδοχής σύμφωνα με τους όρους διαμονής της οδηγίας για την ελεύθερη κυκλοφορία.

Δικαιούχοι με δικαίωμα μόνιμης διαμονής

Το άρθρο 11 της Συμφωνίας Αποχώρησης προβλέπει ότι το δικαίωμα μόνιμης διαμονής που αποκτάται δυνάμει της οδηγίας 2004/38/ΕΚ πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου δεν θεωρείται απολεσθέν λόγω απουσίας από την Ελλάδα για περίοδο που καθορίζεται στο άρθρο 15 παράγραφος 3 της Συμφωνίας. Το άρθρο 15 παρ. 3 της Συμφωνίας Αποχώρησης προβλέπει ότι εφόσον αποκτηθεί, απώλεια του δικαιώματος μόνιμης διαμονής επέρχεται μόνο σε περίπτωση απουσίας από την Ελλάδα για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τα 5 συναπτά έτη.

Eίναι σημαντικό να σημειωθεί ότι κατά την εξέταση της απώλειας του καθεστώτος δικαιούχου της Συμφωνίας Αποχώρησης, πάντα λαμβάνεται υπόψη η αρχή της αναλογικότητας και τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή. Το γεγονός απλά ότι ο δικαιούχος με δικαίωμα μη μόνιμης διαμονής έχει υπερβεί την επιτρεπόμενη περίοδο απουσίας υπό τη Συμφωνία Αποχώρησης, επομένως, δεν οδηγεί αυτόματα στην απώλεια της ιδιότητας του δικαιούχου της Συμφωνίας Αποχώρησης. Εξετάζονται τα πραγματικά περιστατικά της κάθε υπόθεσης και αφού εκτιμηθούν βάσει της αρχής της αναλογικότητας, λαμβάνεται η σχετική απόφαση απώλειας ή μη. Ωστόσο, αυτή η διοικητική πρακτική δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται γενικά ως μη εφαρμογή των κανόνων για το αδιάλειπτο της διαμονής του άρθρου 11 της Συμφωνίας Αποχώρησης.